Family Fashion

Het was Amsterdam International Fashion Week. Zeven dagen lang was De Westergasfabriek hét podium voor Nederlandse ontwerpers om Amsterdam op de kaart te zetten 'as a sparkling and internationally orientated destination for fashion'. Mijn sparkling oom A. was een van deze ontwerpers, de enige man in mijn familie met überhaupt een destination for fashion.

Bij de garderobe kregen we een persmap, vriendinnetje N. en ik. In de map zat een heuse biography van mijn modeoom, afgedrukt op hoogglans papier. En een artikel over een modeshow in Kazachstan. In onleesbaar Russisch, maar het zag er fascinerend uit. Wel konden we lezen dat oom A. zijn collectie winter 2009 opdroeg aan Duffy, 'one of his favorite singers'.

Helaas was Duffy zelf niet aanwezig. Niettemin werd de muzikale afdeling vertegenwoordigd door niemand minder dan one of mijn moeders favorite singers. "Rob de Nijs is er ook, heb 'm voor je op de foto!", berichtte ik haar blijmoedig. "Is zijn vrouw er ook?", wilde ze weten. We begonnen er lol in te krijgen, dat BN'ers spotten.

Stylist Maik de Boer had een vossenbontje aan zijn broek hangen. Een zeer bescheiden attribuut vergeleken bij de vrouw die zich had verstopt in een kanariegele donsjas. Of bontjas. Er werden veel foto’s genomen. Van voormalig fotomodel Daphne Deckers. Van kunstenares Ans Markus. Van RTL Boulevards lifestyle-deskundige Fiona Heering.

Het populairst waren Marly van der Velden, Liza Sips en Gigi Ravelli; Nina, Vicky en Lorena uit Goede Tijden Slechte Tijden. De Hollandse poldercelebrities namen voor iedere fotograaf gewillig de hun opgedragen poses in. Als levenloze trekpopjes, waarvan de twee belangrijkste touwtjes aan hun mondhoeken waren bevestigd. Onze dappere pogingen om even charmant en sexy naar de camera te lonken, bleven onopgemerkt. Waarschijnlijk omdat we onze eigen touwtjes in handen hadden.

Het was een verademing om enkele familieleden te ontwaren in de weerspiegeling van de Prada, Gucci en Dolce & Gabbana-zonnebrillen. “Joh, zelfs de flesjes water zijn hier fashion.” Mijn nicht S. trok een wenkbrauw op. “Kunnen we ook ergens gewone koffie krijgen?” Bezweken onder de nodige familiedruk was ook mijn ome kunstenaar meegekomen naar 'de poppenkast'. "Ik ben iemand van het innerlijk, niet van het uiterlijk. Dat weten jullie toch", mopperde hij hoofdschuddend.

De show was indrukwekkend. Vooral de collectie jurken van zijden chiffon en organza, geïnspireerd door de reismemoires van oom A., oogstte bewondering van heel aanwezig modeminnend Nederland, Italië en Kazachstan. Lange avondjurken met daarop prints ontleend aan beelden uit New York, Londen, Rajasthan, Moskou en...de Brabantse bossen, zo concludeerden we na afloop tevreden. Want waar anders dan in het natuurgebied bij zijn geboorteplaats had hij de inspiratie kunnen vinden voor de prachtige witte jurk met de groene, wonderschone natuurprint. Het was onze favoriet.

Rob de Nijs had het ook allemaal erg mooi gevonden. “Hij stak zijn duim op naar Sandra Remer!”, gilde nicht S. opgetogen, terwijl ze enthousiast haar eigen duim de lucht in zwaaide. Vlak achter haar stond Rob te wachten op een fotograaf. Even verderop flirtte Maik de Boer met drie goedlachse, vermoedelijk uit Ugly Betty weggelopen jonge heren. Oom A. poseerde bij een enorme bos bloemen. "Moeten we nog op hem wachten?", vroeg nicht S. "Welnee. Hij is veel te druk", zei tante T. Bovendien was de parkeertijd al geruime tijd verstreken, dus ze moesten maar eens gaan.

N. en ik bleven nog even en doken op de schaal vol kleine ronde koekjes, die aan het einde van de bar stond. Intussen vulden de modellen hun lange, magere lijven met Chinese rijstcrackertjes.
"Misschien moeten we minder eten", mompelde N. "Of misschien moeten zij gewoon meer eten?", mompelde ik terug. Gek genoeg leek dat een meer voor de hand liggende oplossing. Op het gebied van make up konden we nog wel wat van ze leren. En ook qua décolleté liepen we er nog wat te warmpjes bij voor de wintercollectie van 2009.

Op weg naar de uitgang graaiden we een laatste handje koekjes mee en zwaaiden verlegen naar Maik de Boer, de nieuwe man van onze dromen, die ons had toevertrouwd ook "heel erg van mooie vrouwen te houden hoor". In het voorbijgaan zond hij ons drie kusmondjes toe. Blozend liepen we naar buiten. N. slaakte een zucht van verlichting. "Pfft, wat ben ik blij dat wij in de marge leven."

schrijversgeluk

nadert het einde te vlug
dan schrijf ik je weer
naar me terug

Ziggo zegt sorry. Right.

‘Ziggo zegt sorry. Dat is de boodschap op de website van de jongste en grootste kabelexploitant van Nederland, nadat de afgelopen weken 14.644 klachten bij de Consumentenbond zijn binnengekomen.’ Aldus NRC Handelsblad op 17 juni van dit jaar.

Nou, Ziggo zegt veel. Maar sorry heb ik nog niet gehoord in de vele telefoongesprekken die ik met het bedrijf heb gevoerd, omdat ik al vijf weken ben afgesloten van televisie en internet. Wel ben ik minstens tien keer doorverbonden met mensen van eenzelfde afdeling en heb ik vijf keer teruggebeld, omdat doorverbinden met een andere afdeling nou eenmaal onderworpen lijkt aan de wetten der toeval en niet aan die van vakbekwaamheid. Ook hing ik in totaal bijna anderhalf uur in de wacht en toetste ik zo vaak mijn postcode in, dat ik begon te twijfelen of ze misschien mijn huisnummer bedoelden.

Het is natuurlijk ook niet niks, zo’n fusie. Dan gaat er wel eens wat mis. Telefoontje vier was verhelderend. De afdeling telefonie, daar moest ik zijn. Ja, het klonk misschien een beetje gek; bellen met de sectie telefonie over problemen met televisie en internet. Maar daar konden ze me heus verder helpen. Dat ik daar zelf niet op was gekomen. Doorverbinden was helaas niet mogelijk, ik moest maar even terugbellen. Het kon zijn dat ik weer in de wacht werd gezet. Want het was nogal druk, hè.

Ook de telefoniemevrouw zat ernaast. Dus belde ik opnieuw. Gelukkig nam er een meneer op – van welke afdeling ben ik vergeten, maar als man wist hij vast meer van dit soort dingen. ‘Binnen zeven dagen zal het probleem worden verholpen, mevrouw’, jubelde hij op een opgewekte klantenservicetoon. Een collega had het hem verzekerd. ‘Mag ik die collega dan even aan de lijn?’, vroeg ik. 'Nee, dat mag niet.' Dat mág niet? Was dit een grap? Maar meneer was bloedserieus. De collega, een specialist van het een of ander, sprak alleen met medewerkers, niet met klanten. ‘O.’, wist ik nog net uit te brengen. ‘En wat als het over een week nog niet is opgelost?’ ‘Dan adviseer ik u toch om nog eens terug te bellen, mevrouw. Goedemiddag.’

Verschenen in Hear Magazine

Misdaadverslaggeving als een ware woensdagavondfilm

Nou is het niet zo dat ik carnaval heb gemist om thuis te blijven voor Peter (of Peter R. de V. zoals we hem binnenkort waarschijnlijk zullen noemen). Nee, helaas is de reis van Groningen naar Maastricht er, ook na de nodige nieuwe dienstregelingen en het torpederen van de zuiderzeelijn, niet korter op geworden (in het compensatiepakket is vooralsnog geen sprake van een investering in een snellere verbinding naar het zuiden - ook een manier om in Duitsland te komen als je het mij vraagt en tevens een mogelijkheid om, zo rond carnaval, onderweg zowel de Nederlandse als Duitse economie zijdelings richting hoogconjunctuur te stuwen).

Ik denk dat ook Joran hier stevig van baalde (voor hem dit jaar ook al geen carnaval op Aruba) en daarom proef op de som is gaan nemen in het noorden, om meteen de aanleg van een eventuele hogesnelheidstrein op het traject Groningen - Drachten - Heereveen te onderzoeken. Dat Drachten een van de weinige grotere dorpen in Nederland is zonder treinverbinding, was mooi meegenomen; het zou de kans om ontdekt te worden aanzienlijk verkleinen. Bovendien zou half Nederland voor de buis zitten. En de andere helft stond verkleed of dronken (of allebei) ergens in de kroeg. Ideaal.

Ik was een van de ruim zeven miljoen televisiekijkers, die twee uur lang hebben gekeken naar de 'keiharde bekentenissen' van Joran. Een knap staaltje misdaadverslaggeving, waarbij duidelijk werd dat Joran misschien niet achterlijk, maar op zijn minst krankzinnig moet zijn.

Desondanks stoorde ik me vreselijk aan de Amerikaanse opzet van de uitzending. De misdaadverslaggever leek alvast een voorproefje te willen nemen op de heldenstatus die hem in binnen- en buitenland ten deel moet gaan vallen. De Vries, die heel Nederland vanaf donderdag in zijn greep hield met een bijna mythische vooraankondiging van zijn spraakmakende onthulling, heeft kosten noch moeite gespaard om er een overweldigende show van te maken.

Met als tenenkrommende apotheose de reactie van Beth, de moeder van Natalee Holloway, die minutenlang en volledig in shock in beeld werd gebracht na het zien van Jorans uitspraken. Kort hierna overtrof De Vries zichzelf en Jerney Kaagman en wendde zich stoïcijns tot de kijkers thuis: 'Ik hoop dat u er de volgende keer ook weer bent, zoals ik er altijd voor u zal zijn.'

Het misplaatste en melodramatische einde (inclusief aangrijpend muziekje), waarin Jorans boek De zaak Natalee Holloway achteloos in de branding van de Arubaanse kust wordt geworpen, deed niet onder voor het gemiddelde slot van een ware woensdagavondfilm.
Zoals zo vaak, met zaken die buitenproportionele media-aandacht genieten, vraag ik me af wie er nou eigenlijk mee geholpen is. Hoe rechtsgeldig zijn bekentenissen, die op een verborgen camera en bovendien onder invloed, zijn afgelegd? En wat gaat Amerika doen als Joran niet opnieuw wordt opgepakt en veroordeeld, of er vanaf komt met enkele jaren celstraf en tbs?

Ik ben bang dat Peter R. de Vries en zijn informant Patrick van der Eem dan zelfs met carnaval in Drachten niet meer veilig zijn. En geen Oprah die daar wat aan verandert.

zij in de fles

golfde je zachtjes met haar mee
toen je zo belandde in de zee
of dreef ze verder van je af
toen je haar uit handen gaf
hield de kurk je ogen droog
toen ze langzaam in de wind vervloog
kreeg je het benauwd daar achter glas
toen ze uit 't zicht verdwenen was
of vond je dat het zout niet smaakte
toen haar traan je hals aanraakte
werd het zand je wat te heet meteen
toen de zon je iets te fel bescheen

en
weet je dat de kust ver weg zal blijven
zolang jij nog tussen wal en schip wil drijven